SANCAR CANŞİİRYAZARLAR

İKİ ÖZGÜR MARTIYDI GÖZLERİN

İçimde kocaman bir dünya saklıyorum gözlerinin teğet geçtiği,
Gözlerinin karalığıyla avunduğum;
Bilirsin karanlığını severim, bunun için kızma bana ne olur…
Kaçamak bakışlarına asılıyorum, şu an gözlerimin önünde onlar duruyor;
“Dünya bu olsa gerek” diyorum.
Bakıyor bakıyor doymuyorum…
Gözlerinin gözlerime değdiği o anda var oluyorum.
Bir çift bakış değil onlar masmavi bir denizde kıyıda uçuşan
İki özgür martı…
Sonsuzlukta havalanacaklar,
Beni alıp götürecekler yaşamın gerçek koynuna.
O masmavi deniz ben olmalıyım, o kıyı benim var ettiğim denizin kıyısı olmalı
Ve sen hep uçmalısın benimle
Ve sen hep uçmalısın benimle
Ben durmadan bunu mırıldanmalıyım
Dünya bu olsa gerek…
Etiketler

Sancar CAN

Hangi zamana hangi mekana ait olduğumu bilmiyorum. Zamansızlık ve mekansızlık ağırlaştırırken ruhumu bir o kadar da hafifletiyor beni. Kim olduğum, ne olduğum ve ne olacağım öylesine anlamsız ki bu ucu bucağı görünmeyen karmaşık, gürültülü dünya içinde. Bir ses, bir nefes, bir gürültü, sıradan bir günah abidesi... Bizden geriye kalan; her şey ya da hiçbir şey... Bir gün dokunulabilecek mi bu dizelere gözler, kulaklar... Yoksa hep bir yabancı olarak mı kalacağız?

Bir Cevap Yazın

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu
Kapalı
Kapalı