EDEBİYATSANCAR CANYAZARLAR

BEN, HAYATIMIN EN BÜYÜK AHMAK’I

Uzak, kimsesiz ama tanıdık bir şehirde kalakalmış
bıkkın ve hüzünbaz bir bedenim şimdi.
Geride bırakılmış, bırakılmaya zorlanılmış bir yığın an kırıntıları…
Hiçbiri de acılı gölgelerini silemiyor ensemden.
Şu an hangi zamanı yaşıyor yüreğim,
Kendimi terk ettiğim yoksul, umutsuz, yitik zamanları mı?
Çareyi bir hiçe sığdırdığım, bir hiçte aradığım ahmak zamanlarımı mi?
“Ahmak” sözcüğü…
Sadece tek bu sözcük bile her şeyi nasıl da güzel özetliyor, acımasızca.
Ben hayatımın en büyük ahmak’ı.
Tüm sevgiler, sevinçlerim sorguya çekilmek için miydi?
Hesapsızca geride bırakılmaya hapsolmak için miydi?
Unutulmuşluğumu arıyorum.
Bir köşeye itilmiş benliğimi arıyorum.
Beni acıyla yok edecek ne varsa yaşattığım ruhumu arıyorum.
Hanginizde sürüyor ayak izlerim?
Yorgun, umutsuz gecelerle örttüğüm yalnızlığımı verin.
Yalnızlığıma konuk istemiyorum…

Etiketler

Sancar CAN

Hangi zamana hangi mekana ait olduğumu bilmiyorum. Zamansızlık ve mekansızlık ağırlaştırırken ruhumu bir o kadar da hafifletiyor beni. Kim olduğum, ne olduğum ve ne olacağım öylesine anlamsız ki bu ucu bucağı görünmeyen karmaşık, gürültülü dünya içinde. Bir ses, bir nefes, bir gürültü, sıradan bir günah abidesi... Bizden geriye kalan; her şey ya da hiçbir şey... Bir gün dokunulabilecek mi bu dizelere gözler, kulaklar... Yoksa hep bir yabancı olarak mı kalacağız?

Bir Cevap Yazın

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu
Kapalı
Kapalı